Εγκέφαλος: Τύπος κυττάρου πιθανά παραπλανεί τους ερευνητές






Το κύτταρο, γνωστό ως επαγόμενο μικροαγγειακό ενδοθηλιακό κύτταρο εγκεφάλου (iBMEC), περιγράφηκε για πρώτη φορά από άλλους ερευνητές το 2012 και χρησιμοποιήθηκε για τη μοντελοποίηση της ειδικής επένδυσης των τριχοειδών αγγείων στον εγκέφαλο που ονομάζεται «φράγμα αίματος-εγκεφάλου».

Πολλές εγκεφαλικές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων των καρκίνων του εγκεφάλου, καθώς και εκφυλιστικών και γενετικών διαταραχών, θα μπορούσαν να είναι περισσότερο θεραπεύσιμες εάν οι ερευνητές μπορούσαν να παρέχουν φάρμακα σε αυτό το στάδιο. Γι’ αυτό και για άλλους λόγους, τα μοντέλα του φράγματος που βασίζονται στο iBMEC έχουν συμπεριληφθεί ως ένα σημαντικό πρότυπο εργαλείο στην έρευνα του εγκεφάλου.

Ωστόσο, σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, οι επιστήμονες της Ιατρικής Weill Cornell, σε συνεργασία με επιστήμονες στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Columbia Irving και στο Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan Kettering, ανέλυσαν τα πρότυπα γονιδιακής έκφρασης των iBMECs και διαπίστωσαν ότι, στην πραγματικότητα, δεν είναι ενδοθηλιακά κύτταρα – εξειδικευμένα κύτταρα που ευθυγραμμίζουν τα αιμοφόρα αγγεία – και συνεπώς είναι απίθανο να είναι χρήσιμα στην κατασκευή ακριβών μοντέλων του αιματοεγκεφαλικού φραγμού.

«Μοντέλα βασικών ιστών και δομών που χρησιμοποιούν τεχνολογία βλαστικών κυττάρων είναι δυνητικά πολύ χρήσιμα για την ανάπτυξη καλύτερων θεραπειών για ασθένειες, αλλά όπως δείχνει αυτή η εμπειρία, πρέπει να αξιολογήσουμε αυστηρά αυτά τα μοντέλα πριν τα αποδεχθούμε», δήλωσε ο συν-επικεφαλής συγγραφέας Raphaël Lis, επίκουρος καθηγητής αναπαραγωγικής ιατρικής και μέλος του Ινστιτούτου Ansary Stem Cell στο Τμήμα Αναγεννητικής Ιατρικής στο Weill Cornell Medicine.

Ο Lis είναι επίσης επίκουρος καθηγητής αναπαραγωγικής ιατρικής στο Ronald O. Perelman και το Claudia Cohen Center for Reproductive Medicine στο Weill Cornell Medicine.

Από το 2007, οι ερευνητές γνωρίζουν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν συνδυασμούς πρωτεϊνών ως παράγοντες μεταγραφής, που ελέγχουν τη γονιδιακή δραστηριότητα, για τον επαναπρογραμματισμό συνηθισμένων ενήλικων κυττάρων, όπως δερματικά κύτταρα που λαμβάνονται από έναν ασθενή, σε κύτταρα που μοιάζουν με τα βλαστικά κύτταρα του εμβρυϊκού σταδίου της ζωής. Οι ερευνητές μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν παρόμοιες τεχνικές επαναπρογραμματισμού για να προκαλέσουν αυτά τα κύτταρα, που ονομάζονται επαγόμενα πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα, για να ωριμάσουν σε διαφορετικούς τύπους κυττάρων – κύτταρα που μπορούν να μελετηθούν στο εργαστήριο ως ενδείξεις για φυσιολογική υγεία και ασθένεια.

ΠΗΓΗ







Πηγή: Tromaktiko.gr